| id | python.functions.basics | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| title | توابع در پایتون؛ از تعریف تا طراحی درست | ||||||
| content_type | lesson | ||||||
| locale | fa | ||||||
| domain | programming-languages | ||||||
| level | beginner | ||||||
| status | draft | ||||||
| learning_objectives |
|
||||||
| prerequisites |
|
||||||
| concepts |
|
||||||
| sources |
|
||||||
| estimated_minutes | 45 | ||||||
| version_scope |
|
تابع (Function) یک واحد نامگذاریشده از منطق برنامه است. با تابع میتوان مسئله بزرگ را به کارهای کوچک تقسیم کرد، از تکرار کد جلوگیری کرد و برای هر کار یک نام روشن انتخاب کرد. تابع خوب معمولاً یک مسئولیت مشخص دارد.
def greet(name):
message = f"سلام، {name}"
return message
result = greet("آوا")
print(result)کلمه کلیدی def تابع را تعریف میکند. بدنه تابع با تورفتگی مشخص میشود. تعریف تابع بهتنهایی آن را اجرا نمیکند؛ باید آن را فراخوانی کرد.
پارامتر نامی است که در تعریف تابع میآید؛ name در مثال بالا پارامتر است. آرگومان مقدار واقعیای است که هنگام فراخوانی داده میشود؛ "آوا" آرگومان است.
return نتیجه را به محل فراخوانی بازمیگرداند و اجرای تابع را پایان میدهد. print() فقط مقداری را برای نمایش میفرستد و بهخودیخود جایگزین return نیست.
def square(number):
return number * number
answer = square(5)
print(answer) # 25تابعی که بدون return صریح به پایان برسد، مقدار None را برمیگرداند.
def describe_book(title, author, year):
return f"{title} — {author} ({year})"
print(describe_book("Dune", "Frank Herbert", 1965))
print(describe_book(author="Ursula Le Guin", title="A Wizard of Earthsea", year=1968))در فراخوانی نامدار، ارتباط مقدار و پارامتر آشکارتر است. پس از آرگومان نامدار نمیتوان آرگومان موقعیتی معمولی آورد.
def greet(name, prefix="سلام"):
return f"{prefix}، {name}"
print(greet("مینا"))
print(greet("رضا", prefix="درود"))پارامترهای دارای مقدار پیشفرض باید پس از پارامترهای بدون مقدار پیشفرض قرار بگیرند. از فهرست یا دیکشنری mutable بهعنوان مقدار پیشفرض استفاده نکنید مگر رفتار مشترک و ماندگار آن را آگاهانه بخواهید.
متغیری که داخل تابع تعریف میشود معمولاً محلی است و از بیرون تابع قابل دسترسی مستقیم نیست:
def calculate():
total = 10
return total
print(calculate())برای فهم محدوده نامها، پایتون از قاعده LEGB استفاده میکند: Local، Enclosing، Global و Built-in. تغییر متغیر سراسری از داخل تابع معمولاً طراحی را دشوار میکند؛ انتقال داده از طریق آرگومان و return اغلب روشنتر است.
برای تابعی که رابط عمومی دارد، docstring بنویسید:
def area_rectangle(width, height):
"""مساحت مستطیل را برای ضلعهای نامنفی برمیگرداند."""
if width < 0 or height < 0:
raise ValueError("ضلعها نمیتوانند منفی باشند.")
return width * heightنام تابع باید کنش یا نتیجه را نشان دهد. ورودیهای لازم را روشن کنید، حالت نامعتبر را مدیریت کنید و تابع را تا حد امکان کوتاه و مستقل نگه دارید.
- تعریف تابع و فراموشکردن فراخوانی.
- اشتباهگرفتن پارامتر و آرگومان.
- انتظار مقدار از تابعی که فقط print اجرا میکند.
- استفاده از متغیر محلی بیرون تابع.
- قراردادن فهرست mutable بهعنوان مقدار پیشفرض.
- نوشتن تابعی با چند مسئولیت نامرتبط.
۱. تابع rectangle_area را بنویسید که دو ضلع را بگیرد و مساحت را برگرداند.
۲. تابع format_name را با پارامتر اختیاری برای نام میانی طراحی کنید.
۳. تابعی برای میانگین فهرست عددها بنویسید؛ برای فهرست خالی رفتار مشخصی تعیین کنید.
۴. برای تابع میانگین، آزمون ورودی معمول و ورودی خالی بنویسید.